ANTIAGENCY

Jest niedziela wieczór, a Ty siedzisz nad arkuszem, którego nikt oprócz Ciebie nie widzi.

Klientów przybyło, roboty przybyło, i właśnie wpisujesz w komórkę pensję osoby, którą chcesz zatrudnić od pierwszego. Wszyscy nazwaliby to sukcesem. Więc dlaczego, zanim klikniesz „zapisz”, liczysz trzeci raz to samo?

Znam ten arkusz. Prowadziłem go latami. Firma rosła, przybywało logotypów w stopce maila, a marża topniała do kilku procent, bo im więcej miałem etatów do udźwignięcia, tym mniej zostawało dla mnie i dla firmy. To nie był chaos. To był porządek, tylko zbudowany na złym założeniu.

Największe firmy świata pierwszy raz rosną, kiedy ludzi im ubywa.

Przez sto lat rosnąca firma znaczyła to samo: więcej ludzi. Ten odruch właśnie pęka. Korporacje ogłaszają rekordowe przychody w tych samych komunikatach, w których ogłaszają zwolnienia. Coś nauczyło się wykonywać pracę, do której trzeba było zatrudniać. I to coś nie bierze etatu.

Firmy usługowe czują to najwcześniej, bo gdy duży zaczyna oszczędzać, najpierw tnie to, co kupuje na zewnątrz. Ale z tego samego przesunięcia otwiera się druga droga: ta sama dźwignia, którą wielcy tną koszty, leży dziś na biurku każdego, kto prowadzi małą firmę usługową. I kosztuje ułamek tego, co kiedyś.

Fragment: 3:14 nad ranem

Kontakt z drugim człowiekiem to jedyny aktyw, którego AI Ci nie odbierze.

Cały świat oprogramowania traktuje ten kontakt jak koszt do wycięcia: coś, co najlepiej zastąpić formularzem, czatem, hasłem „obsłuż się sam”. Ja twierdzę odwrotnie.

Kto używa AI do cięcia kontaktu z człowiekiem, własnoręcznie wysadza jedyną fosę, jaką ma. Kto używa jej do mnożenia tego kontaktu, buduje firmę, do której nikt nie podejdzie samą ceną.

Kup raz. Dostajesz każdą kolejną wersję.

Zanim kupisz